Προσκυνηματική επίσκεψη στη Σχολή (2009)

«Εὐλογητός εἶ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν»ὁ εὐλογήσας ἡμᾶς καί καταξιώσας, γιά Τρίτη συναπτή χρονιά, να πραγματοποιήσουμε τό καθιερωθέν πλέον προσκύνημά μας στήν Τροφό Σχολή, κατά τήν ἑόρτιο ἡμέρα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκύνημα, τό ὁποῖο ἐφέτος ἐπλήρωσε τήν καρδιά μας μέ διπλῆ χαρά, γιατί συνδύασε διπλό ἑορτασμό: τήν πανήγυρη τοῦ ναϊδίου τῆς Μητρός Χαλκίτιδος Σχολῆς καί, τά σεπτά ὀνομαστήρια τῆς Α.Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μας Βαρθολομαίου, πεφιλημένου καί πολυτίμου Ὁμογαλάκτου Ἀδελφοῦ.

Ἀπό ποῦ ν’ἀντλήσουμε λόγια, γιά να περιγράψουμε ὃσα μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός να βιώσουμε κατά τό εξαήμερο 6- 12 ‘Ιουνίου: Ὁ λόγος, ὡς γνωστόν, ἀδυνατεῖ νά ἐκφράσει τίς ἐμβιώσεις τῆς καρδιᾶς. Γιατί «ἡ καρδιά ἒχει τούς δικούς της λόγους, πού ὁ λόγος ἀγνοεῖ» ὃπως εἶπε ὁ Πασκάλ». Καί αὐτό ἀκριβῶς εἶναι πού κάνει ἐμπειρίες ἐπαναλαμβανόμενες να εἶναι τελικά ἀνεπανάληπτες-μοναδικές. Ὃπως καί ἡ φετεινή μας ἱεραποδημία. Ἡ ὁποία μᾶς ἒφερε, γιά μία ἀκόμη φορά, εὐλαβικούς προσκηνητές στά ἱερά χώματα τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ μαρτυρικοῦ Φαναρίου καί τῆς Τροφοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς. Καί μᾶς πλούτισε μέ βιώματα, πού εἶναι τόσο παλιά κασί ταυτόχρονα τόσο νέα καί τόσο ἀνανεωτικά. Λές καί Τό Πνεῦμα τό Αγιον τῆς Πεντηκοστῆς, να ἒπνευσε «ὡσεί αὒρα λεπτή» στά μύχια τοῦ εἶναι μας, καί να μᾶς μεταμόρφωσε γιά λίγο σέ «νηπιάζοντες τῆ καρδίᾳ»...Εὐλογημένες ὧρες! Καί εὐλογητός ἐσαεί ὁ Θεός ἡμῶν.

Ἡ πρώτη τριάδα τῆς ὁμάδας μας, ἀποτελούμενη ἀπό τόν σεβαστό μας Πρόεδρο, καθηγητή κ. Βασίλειο Ἀναγνωστόπουλο, τόν Σεβ, Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ἰάκωβο καί τόν γράφοντα, φθάσαμε τό μεσημέρι τῆς Παρασκευῆς, 5 Ἰουνίου στό ἀεροδρόμιο τῆς Πόλης, ὃπου μᾶς ὑποδέχθηκε ὁ ὑπηρετῶν στή Σχολή Διάκονος Ἀμβρόσιος καί κατευθυνθήκαμε στή Μονή τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Μπαλουκλῆ, προκειμένου να τελέσουμε Μνημόσυνο στούς ἐκεῖ τάφους τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Μαξίμου τοῦ Ε’, Ἀθηναγόρου καί Δημητρίου, μέ τήν εὐτκαιρία τοῦ Σαββάτου τῶν ψυχῶν τῆς ἑπομένης. Μᾶς ἐντυπωσίασε ἡ ἀπό καρδιᾶς ὑποδοχή καί ὡριαία, περίπου, φιλοξενία τῆς ἀδελφῆς Μοναχῆς, ἡ ἀνθισμένη ὀμορφιᾶ τοῦ περιβάλλοντος χώρου, ἡ ἱεροπρέπει τοῦ ἀνακαινισμένου ναοῦ καί ἡ τάξη καί νοικοκυροσύνη σέ κάθε γωνιά τῆς ἱ. Μονῆς. Ἀληθινός παράδεισος!

Ἀφοῦ εὐχαριστήσαμε καί χαιρετίσαμε τήν ἀδελφή Μοναχή φθάσαμε μέ ταξί στό Καμπάτας, ἀπό ὂπου σέ λίγο ξεκίνησε τό βαποράκι τ[πης γραμμῆς γιά τά Πριγκηπόννησα.Τό καράβι τῆς γραμμῆς ξεκινούσε ἀπό τήν Πόλη καί τό καράβι τῆς ψυχῆς μας εἶχε κιόλας φθάσει στό νησί τῆς ψυχῆς μας καί τήν πεφιλημένη Τροφό. Ὃταν μετά μιάμιση περίπου ὣρα ἀνεβήκαμε μέ τήν ἃμαξα τό λκόφο τῆς Ἐλπίδας καί δρασκελίσαμε τό κατώφλι τῆς μεγάλης πόρτας, μέ δυσκολία συγκρατούσαμε τά δάκρυά μας.

Ξανά στή Μητέρα μας Σχολή, μέ τή ζεστή ὑποδοχή τοῦ λίαν ἀγαπητοῦ ὁμογαλάκτου Καθηγηγουμένου Μητροπολίτου Μοσχονησίων κ. Ἀποστόλου καί τοῦ ἐπίσης ἀγαπητοῦ π. Δωροθέου καθώς καί τῶν πεφιλημένων ὁμογαλάκτων Σωτήρη Βαρναλίδη καί Μιχάλη Μπαλκῆ καί τή γνώριμη γύρω ἀτμόσφαιρα, πού ἀνακαλοῦσε μνῆμες παλιές καί γόνιμες νεανικές ἐμπειρίες.

Σέ λίγο ἀνεβήκαμε τά σκαλοπάτια τῶν προπυλαίων, ἀνάψαμε τό κεράκι μας στό προσκυνητάρι τῆς εἰσόδου καί προχωρήσαμε στό ναῒδιο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τι συγκίνηση καί τι συγκλονισμός, Θεά μου,ὃταν προσκυνούσαμε τήν Παναγία τήν Καμαριώτισσα, τήν Παναγία τήν Παυσολύπη καί τίς λοιπές, τόσο οἰκεῖες σέ μᾶς εἰκόνες τοῦ ναοῦ. Πῶς νά περιγράψει κανείς αὐτές τίς στιγμές;