Ίδρυση

Ίδρυση

Τήν 31ην Ἰουλίου 1952 ἒλαβε χώραν ἡ ἳδρυσις τῆς Ἑστίας Θεολόγων Χάλκης, μέ τήν ὁλόθυμον συναίνεσιν καί ὑποστήριξιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καί τάς εὐλογίας τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Ὑπῆρξεν ἀναμφιβόλως γεγονός ἂμεσα συνδεδεμένον μέ τήν ἀναδιοργάνωσιν τοῦ συστήματος λειτουργίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης, μέ ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τήν ἒγκρισιν τῆς τουρκικῆς Κυβερνήσεως, ἓνα χρόνον ἐνωρίτερα, τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1951.

Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ἐπιθυμῶν νά καταστήσῃ τό γεγονός τῆς ἀναδιοργανώσεως εὐρύτερα γνωστόν, ὣστε νά ἐπιτευχθῆ ἡ προσέλευσις φοιτητῶν ἐκ τοῦ Ἐξωτερικοῦ, ἀπό τάς ἀδελφάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, καί νά ἀναγνωρισθῆ ἡ ἀκαδημαϊκή ἰσοτιμία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ἀπό τάς Ὀρθοδόξους ἢ ἑτεροδόξους Θεολογικάς Σχολάς, ἀπεφάσισε τήν κινητοποίησιν πρός τόν σκοπόν αὐτόν τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ἀποφοίτων αὐτῆς καί δή τῶν ἐν Ἑλλάδι, πολλοί τῶν ὁποίων κατεῖχον ὑπευθύνους θέσεις εἰς τήν διοίκησιν τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἰς τάς Πανεπιστημιακάς Σχολάς καί εἰς τάς δημοσίας Ὑπηρεσίας.

Διό καί καθιέρωσε, τό θέρος τοῦ ἒτους 1951, τάς ἱεράς πορείας εἰς τήν τροφόν Μητέρα Θεολογικήν Σχολήν τῶν ἀποφοίτων αὐτῆς. Εἰς τήν δευτέραν ἐξ αὐτῶν, τήν 31ην Ἰουλίου 1952 ἐγένετο καί ἡ ἳδρυσις τῆς Ἑστίας Θεολόγων Χάλκης, τήν ὁποίαν περιγράφει, ὡς ἂριστα, ὁ ἐκ τῶν ἱδρυτικῶν μελῶν καί πρωτεργάτης αὐτῆς Ἀριστοτέλης Κωνσταντινίδης, ἀπόφοιτος τῆς Σχολῆς τοῦ ἒτους 1917, ὡς ἀκολούθως: «τό γενέθλιον τῆς Ἑστίας Θεολόγων Χάλκης, ἒλαβε χώραν τό ἒτος 1952 ἐν τῆ κατά Χάλκην Ἱ Θεολογικῆ Σχολῆ, κατά τόν ἐτήσιον ἑορτασμόν τῆς ἡμέρας τῶν Ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς, τήν ὁποίαν εἶχεν ἀπό τινος καθιερώσει ὁ ἀείμνηστος Οἰκουμενικός Πατριάρχης κυρός Ἀθηναγόρας ὁ Α’, ἐν τῆ ἐπιθυμίᾳ του νά συντηρήσῃ τόν ἀκατάλυτον ψυχικόν δεσμόν μεταξύ τῶν ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς, διεσπαρμένων, ὡς γνωστόν, ἀνά τήν Οἰκουμένην, καί νά προκαλέσῃ τό συνεχές ἐνδιαφέρον των διά τήν πνευματικήν κοινήν ὃλων Τροφόν Σχολήν, τό μοναδικόν τοῦτο καί περιώνυμον φυτώριον τῆς Ὀρθοδοξίας, καί εἰδικώτερον τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου».

Κατά τήν συγκέντρωσιν ἐκείνην εἰδικῶς… ἐν ὑπαίθρῳ, εἰς τό βόρειον τμῆμα τοῦ περιβόλου τῆς Σχολῆς… κάτω ἀπό τήν ἀλησμόνητον τσικουδιάν, τό πελώριον αἰωνόβιον καί σύσκιον δένδρον τῆς Σχολῆς, μετά συζήτησιν πολλῶν θεμάτων, ἐρρίφθη καί ἡ ἰδέα τῆς συνενώσεως ὃλων τῶν ὁμογαλάκτων, διά τῆς ἱδρύσεως «Ἑστίας Θεολόγων Χάλκης» πρός τόν σκοπόν τῆς συνεχοῦς ἐπικοινωνίας μεταξύ τῶν ὁμογαλάκτων ἀδελφῶν τῆς Σχολῆς καί προσπαθείας ὃλων, κληρικῶν καί λαϊκῶν, εἰς συμπαράστασιν πρός τε τήν Σχολήν καί τήν Ὀρθοδοξίαν γενικῶς. Εἰσήγησιν σχετικήν ἒκαμεν ὁ Ἀριστοτέλης Κωνσταντινίδης, ἡ ὁποία ἒτυχε τῆς ἐπινεύσεως τοῦ Πατριάρχου καί τῆς θερμῆς καί ἐνθουσιώδους ἀποδοχῆς τῶν παρισταμένων ὁμογαλάκτων, μέ ἀποτέλεσμα τήν ὁμόφωνον ἀπόφασιν διά τήν ἳδρυσιν τῆς «Ἑστίας Θεολόγων Χάλκης».

Μέλη τῆς Ἑστίας ὡρίσθησαν αὐτοδικαίως ὃλοι οἱ ὁμογάλακτοι ἀδελφοί, ἀπόφοιτοι τῆς Σχολῆς, ἀλλά καί οἱ μή ἀποφοιτήσαντες, κληρικοί καί λαϊκοί οἱ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς εὑρισκόμενοι καί ὁπωσδήποτε διασκελίσαντες τόν «οὐδόν» τῆς Σχολῆς, ὡς ἐδήλωσεν ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας.

Τό καταστατικόν τῆς Ἑστίας συνέταξαν τά ἐν Ἀθήναις ἱδρυτικά μέλη της, ἀφοῦ δέ ἐνεκρίθη, ὡς πρός τούς σκοπούς της, ἀπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἐπεκυρώθη δικαστικῶς ἀπό τό Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν, τόν Ἰούνιον τοῦ ἒτους 1953 καί ἢρχισε νά λειτουργῆ ὡς ἀνεγνωρισμένον Σωματεῖον «ΕΣΤΙΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΧΑΛΚΗΣ». Οἱ σκοποί τῆς ἱδρύσεως καί λειτουργίας αὐτῆς, ὡς καταγράφονται εἰς τό ἂρθρον 2 τοῦ Καταστατικοῦ της, εἶναι: α) Ἡ πνευματική ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν μελῶν αὐτῆς, β) ἡ προβολή τοῦ ἒργου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης, ἢτοι τῶν ὑπηρεσιῶν αὐτῆς πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον (Κωνσταντινουπόλεως), τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καθόλου, τόν Διαχριστιανικόν κόσμον, τά Θεολογικά Γράμματα καί πρός τό εὐσεβές Γένος μας, γ) ἡ ἠθική συμπαράστασις πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, εἰς τό ἱερόν ἒργον του καί τήν ἀποστολήν του, διορθοδόξως καί διαχριστιανικῶς, ὡς Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τόν Φεβρουάριον τοῦ 1989, ἡ Ἑστία ἀπέκτησε μόνιμον ἰδιόκτητον στέγην, μέ τήν ἀγοράν διαμερίσματος εἰς τήν ὁδόν Ἀρχελάου 25, Παγκράτι, τό ὁποῖον διερρυθμίσθη καί διεμορφώθη καταλλήλως, πρός ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀναγκῶν τῆς Ἀδελφότητος. Ἡ ἀγορά τοῦ ἐν λόγῳ διαμερίσματος κατέστη δυνατή χάρις εἰς τήν ὁλόθυμον οἰκονομικήν συνδρομἠν τῶν μελῶν αὐτῆς.

Τό πρῶτον Διοικητικόν Συμβούλιον τῆς Ἑστίας ἢρχισε τάς δραστηριότητάς του, μέ ἐνεργείας πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν διά νά συμπαρασταθῆ καί ὑποστηρίξῃ τήν Σχολήν εἰς τήν ἐφαρμογήν καί ἐπιτυχίαν τοῦ προγράμματος, τό ὁποῖον προέβλεπεν ἡ ἀναδιοργάνωσις τοῦ συστήματος λειτουργίας της. Τοῦτο ἐτέθη ἐν ἰσχύϊ μετά ἀπό ἀναθεώρησιν καί τροποποίησιν τοῦ Κανονισμοῦ της, ἀπό τό ἀκαδημαϊκόν ἒτος 1951, καί ἀπετέλεσε τήν ἀπαρχήν μιᾶς νέας περιόδου λειτουργίας τῆς Σχολῆς, τῆς τετάρτης κατά σειράν, ἀπό τῆς συστάσεώς της, τό ἒτος 1844.

Αἱ δραστηριότητες ὃμως αὐταί συντόμως ἀνεστάλησαν λόγῳ τῶν δυσμενῶν ἐξελίξεων εἰς τάς ἑλληνοτουρκικάς σχέσεις καί ἰδιατέρως μετά τά θλιβερά καί ἀποτρόπαια γεγονότα τῆς 6-7 Σεπτεμβρίου τοῦ 1955 καί τούς διωγμούς καί τάς πιέσεις τῆς τουρκικῆς Κυβερνήσεως καί τούς δυσβαστάκτους περιορισμούς, πού ἐπέβαλεν εἰς βάρος τοῦ Οίκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τοῦ ὁμογενειακοῦ στοιχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, τῆς ὁποίας τελικῶς ἀνέστειλε τήν λειτουργίαν τό 1971.

Τά Διοικητικά Συμβούλια τῆς Ἑστίας, πρό τῶν δυσμενῶν τούτων συνθηκῶν καί ἐντός τῶν πλαισίων τῶν ὑπαρχουσῶν δυνατοτήτων καί τῶν διατάξεων τοῦ Καταστατικοῦ της, συνέδραμον τούς ἀγῶνας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Σχολῆς, μέ διαβήματα καί ψηφίσματα διαμαρτυρίας πρός τόν πολιτικόν κόσμον τῆς διεθνοῦς Κοινότητος, τάς Θεολογικάς Σχολάς καί ἂλλα ἀνώτατα πνευματικά Ἱδρύματα, μέ αἲτημα τήν συμπαράστασίν των διά τήν κατοχύρωσιν τῶν αὐτονοήτων δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, διά τήν ἐν ἀσφαλείᾳ καί ἐλευθερίᾳ διαβίωσιν καί λειτουργίαν, τόσον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὃσον καί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης.